logo

Pakiramdam ng anak ng isang tugboat captain ay na-stranded nang lumutang ang kanyang ama sa dagat

Q: Mayroon akong dalawang lalaki, edad 31/2 at halos 5. Ang asawa ko ay isang kapitan ng tugboat na wala sa loob ng ilang linggo nang sabay-sabay. Ito ang palaging pamantayan ng aming pamilya, ngunit kamakailan lamang ay sinimulan ng aking nakatatandang anak na lalaki na ma-miss ang kanyang daddy at kumilos habang wala siya. Madalas siyang umiiyak sa pagtulog at ayaw makipag-usap sa asawa ko kapag tumatawag siya. Siya ay agresibo at pumapatol sa mga bata sa paaralan. Paano ko siya matutulungan?

SA: Kailangan kong aminin: Nabighani ako ng asawang kapitan ng tugboat. Ang pamumuhay ay tila napakalayo sa aking sarili, ngunit habang iniisip ko kung ano ang tungkol sa liham na ito (paghihiwalay), naisip ko na marami sa aking mga kliyente ang nakikitungo sa parehong problema.

Nasa tugboat man ang kanilang mga magulang o naglalakbay para sa mga business trip, nami-miss sila ng mga bata kapag wala na sila. Bago natin maunawaan ang pag-uugali ng iyong anak, kailangan nating maunawaan ang kahalagahan ng kung paano pinangangasiwaan ng mga bata ang paghihiwalay.

Mula sa isang developmental-attachment na pananaw, ang paghihiwalay ay ang pangunahing isyu na kinakaharap ng mga bata sa sandaling sila ay ipinanganak. Kung walang malalim, mainit na koneksyon, ang isang tao ay hindi maaaring umunlad at mature nang maayos, kaya ang mga sanggol ay iiyak upang dalhin ang isang may sapat na gulang sa kanila. Kung mas bata ang mga bata, mas malapit ang pisikal na koneksyon na kailangang maging, at habang sila ay nasa hustong gulang (kung ang lahat ay magiging maayos), magagawa nilang tiisin ang mas maraming pisikal na distansya mula sa kanilang pangunahing attachment.

pinakamahusay na mga halaman para sa mga kaldero sa labas

Anong itsura nito? Ang isang sanggol ay nananatili malapit sa isang mapagmahal na nasa hustong gulang na halos palagi. Ang mga isang taong gulang ay nagsisimulang gumapang at lumakad, ngunit sila ay palaging nasa paningin at mabilis na humakbang pabalik sa kanilang mapagmahal na nakatatanda. Ang mga dalawang taong gulang na bata ay nagsimulang tumuklas ng higit pa at higit pa sa mundo ngunit palaging sinusuri ang kanilang mapagmahal na nasa hustong gulang sa likuran nila. Ang mga tatlong taong gulang ay maaari talagang magsimulang mag-strut at maging mas kumpiyansa, ngunit sila ay magiging cuddly at nangangailangan kapag malapit sa kanilang mapagmahal na adulto. Ang mga apat na taong gulang ay magpapakita ng higit na interes sa labas ng mundo, at ang kanilang imahinasyon ay mamumulaklak. Kakailanganin din nila ang malalim na pisikal at emosyonal na koneksyon. (Ang mga pag-uusap ay nagiging mas mahalaga.) Ang mga limang taong gulang ay karaniwang gumugugol ng maraming oras na malayo sa kanilang koneksyon at mahawakan ito nang maayos . . . hanggang sa hindi na nila kaya. Ang mga limang taong gulang ay magkakaroon ng tantrums kahit na mayroon silang mahusay na pakikitungo sa wika na magagamit nila.

Habang tumatanda ang mga bata, maaari nilang balikatin ang higit na paghihiwalay mula sa kanilang mga attachment, ngunit kakailanganin pa rin nilang punan ang kanilang connection cup. Kaya, ano ang mangyayari kapag ang paghihiwalay ay naging masyadong matiis?

Pagkadismaya. Maraming at maraming pagkabigo.

Dahil ang iyong 5-taong-gulang ay medyo immature pa (ibig sabihin, hindi siya nakakapagmuni-muni nang regular sa kanyang sariling isip), nararanasan niya ang pakiramdam ng paghihiwalay bilang purong pagkabigo. Ang pagsalakay ay isang senyales na siya ay nasa sakit, hindi na siya ay masama o nangangailangan ng higit na disiplina. Kung mature siya, baka masabi niya sa iyo ang ganito: I just spent so much time with Dad, and I loved it. Nag hiking kami at niyakap niya ako at nagtawanan kami at naglaro, tapos wala na siya. Namimiss ko na siya, at ang sakit ng puso ko. Ang nasasaktang pusong ito ay mahina. Kapag ang kanyang ama ay tumatawag, ito ay isang nakababahala na emosyon na ang kanyang utak ay tumalon at nagsasabing: Hindi. Ang pakikipag-usap sa iyong Tatay ay muling sasaktan ang iyong puso. Huwag mo siyang kausapin. Ito ay hindi na ang iyong anak na lalaki ay hindi gusto ang iyong asawa; ito ay ang kanyang gusto sa kanya na ang kanyang utak ay nagtatanggol sa kanya laban sa sakit.

Ang nakakulong na damdamin ng pagkaalarma, paghihiwalay at pagkadismaya ay nagpapakita bilang pagtama. Kapag hindi kinaya ng mga bata ang malalaking emosyon na lumalangoy sa loob nila (dahil sa kawalan ng gulang at kahinaan), lumalabas ang mga emosyon sa ibang paraan — at sa kaso ng iyong anak, sa pamamagitan ng paghagupit.

Paano mo matutulungan ang iyong anak na bawasan ang damdamin ng paghihiwalay at sa gayon ay bawasan ang mga insidente ng pagsalakay? Narito ang ilang ideya:

1. Itigil ang anuman at lahat ng mga diskarte sa pagdidisiplina na nakabatay sa paghihiwalay. Kabilang dito ang mga tradisyonal na pag-timeout at pagpapadala sa kanyang silid nang mag-isa. Bagama't nakatutukso na parusahan siya, kung iniisip natin na ang paghihiwalay ang problema, ang higit na paghihiwalay ay magdudulot lamang ng mas maraming problema sa pag-uugali. Kung kailangan mo siyang alisin sa pamilya, sa kwarto o sa mesa, sumama ka sa kanya. Kung kailangan niyang umupo para magpalamig, umupo sa tabi niya. Alam kong hinihiling ko sa iyo na maging magulang nang higit pa, ngunit maniwala ka sa akin: Paiikliin nito ang tagal at kalubhaan ng mga tantrums. Ang pananatili kasama ang iyong anak ay nagbibigay ng kaligtasan at koneksyon, kung ano ang kailangan ng batang utak ng iyong anak.

2. Kailangan mong tulungan si Tatay na kumonekta nang malakas sa iyong anak kapag siya ay nasa bahay. Ang isang simpleng gawain ay magiging pinakamainam — isang bagay na palagi nilang ginagawa, anuman ang mangyari, silang dalawa lang. Ito ay maaari at dapat na madali, mura at hindi nakadepende sa napakaraming salik. Ang trick dito ay dapat itong ituring na may parehong kahalagahan tulad ng iba pang mga priyoridad. Naiintindihan ko na ang buhay ay humahadlang dito at doon, ngunit ang punto nito ay upang maging ligtas ang iyong anak sa kanyang koneksyon kay Tatay.

3. Gumawa ng tradisyon sa pag-alis ni Tatay sa kanyang mga paglalakbay. Magsabit ng kalendaryo na malinaw na may marka ng mga araw na mawawala siya. Ipamarkahan sa iyong mga anak ang mga araw na iyon at madalas na talakayin sa susunod na makikita siya ng pamilya. Siguraduhing mag-iwan si Tatay ng undershirt o ibang damit na talagang amoy niya para yakapin at matulog ng iyong mga anak. Ipagawa sa iyong asawa ang voice memo na nagbabasa siya ng mga libro o nagkukuwento para marinig ng mga bata ang kanyang boses habang wala siya. Maglagay ng mga larawan ng pamilya malapit sa kanilang mga kama at i-highlight ang mga larawan nila kasama ang kanilang ama.

4. Pinakamahalaga, tulungan ang iyong anak na makaligtaan si Tatay at hanapin ang kanyang mga luha sa paligid nito. Kung mas maiiyak ang iyong anak tungkol sa hindi niya mababago (wala na ang kanyang ama), mas maliit ang posibilidad na siya ay maging bigo at agresibo. Naiisip ko ang isang pambubugbog na bata tulad ng isang tupang nakasuot ng damit ng lobo. Sa ilalim ng bangis at pag-ungol, may malambot na puso na nangangailangan ng kaunting lambing.

5. Ibigay ang oras na ito. Huwag asahan ang magdamag na pagbabago, at mangyaring dalhin ang paaralan dito. Hayaang tulungan ng mga guro ang iyong anak sa pamamagitan ng pagyakap sa kanyang kalungkutan at pagkabigo. Siyempre, kailangang panatilihing ligtas ng lahat ang mga bata. (Stop the hitting, for sure.) Basta magkaroon ng kamalayan na ang anumang kahihiyan o parusa ay magdaragdag sa kanyang pagsalakay. Good luck.